Om volledige openheid te geven, heb ik zowel het interview van 20 maart 2015 als de volledige uitzending van 11 april 2015 openbaar gemaakt.
Dat interview nam ik destijds ongezien op met mijn telefoon — niet omdat ik zo graag undercover journalist wilde spelen, maar omdat ik wilde vastleggen wat er écht gezegd werd. En geloof me: die voorzorgsmaatregel bleek later geen overbodige luxe.
De uitzending die volgde was namelijk een schoolvoorbeeld van selectieve montage, creatieve framing en journalistiek die de term “journalistiek” eigenlijk niet verdient.
Het door mij afgegeven interview:
De volledige uitzending van Kassa Belbus op 11 april 2025
Bijzonder
Op het moment dat de verslaggever bij ons aan de deur kwam zegt hij: "Aangezien het bedrijf ingeschreven staat op het privéadres van de eigenaar, ga ik eerst zonder camera naar binnen.
Allemaal mooi maar waarom wel met een open microfoon?
Ingeschreven stond ik bij de Kamer van Koophandel waar mijn privé adres werd achterhaald. De kamer van koophandel is toegankelijk voor iedereen! Met andere woorden zou ik een oplichter die zijn slachtoffers van zijn privéadres voorziet!? Zou niet erg slim zijn!
Wat er werkelijk gebeurde
Het interview zoals het écht verliep
Ik wilde niet op camera verschijnen vanwege mijn gezondheid en privacy. In de uitzending werd dat vervolgens handig uitgelegd alsof ik iets te verbergen had.
Tijdens het interview zei verslaggever Rutger Verhoeven, nadat ik mijn situatie uitlegde: “Maar daar heeft een consument toch geen boodschap aan?” Vervolgens zou ik geantwoord hebben: “Daar heeft u helemaal gelijk in, maar het zij zo.”
Dat antwoord komt in het échte interview nergens voor. Die zin is letterlijk in elkaar geknipt/geplakt. Mijn zoon wist zich nog precies te herinneren waar “het zij zo” vandaan kwam: uit het voorgesprek. Daarin werd mij gevraagd of ik dat jaar nog op vakantie zou gaan. Mijn antwoord: “Nee natuurlijk niet, mijn klanten gaan voor — het zij zo.” Die losse zin hebben ze later handig in een compleet andere context geplakt. Kortom: de microfoon stond al aan tijdens het voorgesprek, iets wat men “toevallig” vergat te melden.
De zogenaamde journalistiek
Mijn advocaat heeft destijds via de rechtbank de ruwe geluidsopnames opgevraagd. Daarmee had ik zwart-op-wit kunnen aantonen dat er geknipt en geplakt was. Het antwoord dat Kassa gaf: “Die opname hebben wij niet meer, we hebben die vernietigd wegens ruimtegebrek.” Ruimtegebrek!? Voor een klein audiobestand?
Een mobiele telefoon uit 2008 had die opname nog kunnen bewaren, maar bij een miljoenenprogramma kon dat ineens niet meer. Het was overduidelijk: het ging hier niet om gebrek aan opslag, maar om het verhullen van de waarheid.
Het theaterstuk aan het einde van de uitzending
Wat mij het meest stoorde, was de manier waarop de uitzending werd afgerond. Zowel Rutger Verhoeven als mevrouw Groeneveld wisten allang dat de kwestie vóór de uitzending al volledig was opgelost. Toch speelde men aan het einde van het programma een soort geregisseerde “verrassingsmoment”-act, alsof er eindelijk een magische oplossing kwam en mevrouw Groeneveld daar plotseling “blij verrast” door was. Het was niets meer dan "Oscar waardig" toneelspel.
De schade
De gevolgen waren enorm:
- Mijn onderneming leed zware reputatieschade.
- Mijn persoonlijke naam werd publiekelijk door het slijk gehaald.
- Ik heb jarenlang moeten uitleggen dat wat op televisie werd getoond niet klopte.