Om volledige openheid te geven, heb ik zowel het interview van 20 maart 2015 als de volledige uitzending van 11 april 2015 openbaar gemaakt.
Dat interview nam ik destijds stiekem op met mijn telefoon — niet omdat ik zo graag undercoverjournalist wilde spelen, maar omdat ik wilde vastleggen wat er écht gezegd werd. En geloof me: die voorzorgsmaatregel bleek later geen overbodige luxe.
De uitzending die volgde was namelijk een schoolvoorbeeld van selectieve montage, creatieve framing en journalistiek die de term “journalistiek” eigenlijk niet verdient
Het door mij afgegeven interview:
De volledige uitzending van Kassa Belbus op 11 april 2025
Wat er werkelijk gebeurde
Het interview zoals het écht verliep
Ik wilde niet op camera verschijnen vanwege mijn gezondheid en privacy, en daar was ik heel eerlijk over. In de uitzending werd dat vervolgens handig uitgelegd alsof ik iets te verbergen had.
Tijdens het interview zei verslaggever Rutger Verhoeven, nadat ik mijn situatie uitlegde: “Maar daar heeft een consument toch geen boodschap aan?” Vervolgens zou ik geantwoord hebben: “Daar heeft u helemaal gelijk in, maar het zij zo.”
Dat antwoord komt in het échte interview nergens voor. Die zin is letterlijk in elkaar geknipt/geplakt. Mijn zoon wist zich nog precies te herinneren waar “het zij zo” vandaan kwam: uit het voorgesprek. Daarin werd mij gevraagd of ik dat jaar nog op vakantie zou gaan. Mijn antwoord: “Nee natuurlijk niet, mijn klanten gaan voor — het zij zo.” Die losse zin hebben ze later handig in een compleet andere context geplakt. Kortom: de microfoon stond al aan tijdens het voorgesprek, iets wat men “toevallig” vergat te melden.
De zogenaamde journalistiek
Mijn advocaat heeft destijds via de rechtbank de ruwe geluidsopnames opgevraagd. Dan had ik zwart-op-wit kunnen aantonen dat er geknipt en geplakt was. Het antwoord dat Kassa gaf: “Die opname hebben wij niet meer, we hebben die vernietigd wegens ruimtegebrek.” Ruimtegebrek!? Voor een opname van nog geen 30 MB!
Een mobiele telefoon uit 2008 had die opname nog kunnen bewaren, maar bij een miljoenenprogramma kon dat ineens niet meer. Het was overduidelijk: het ging hier niet om gebrek aan opslag, maar om het verhullen van de waarheid.
Het theaterstuk aan het einde van de uitzending
Wat mij het meest stoorde, was de manier waarop de uitzending werd afgerond. Zowel Rutger Verhoeven als mevrouw Groeneveld wisten allang dat de kwestie vóór de uitzending al volledig was opgelost. Toch speelde men aan het einde van het programma een soort geregisseerde “verrassingsmoment”-act, alsof er eindelijk een magische oplossing kwam en mevrouw Groeneveld daar plotseling “blij verrast” door was. Het was niets meer dan "oscar waardig" toneelspel.
Ook journaliste Martine V......., destijds werkzaam bij Kassa belbus was bij het interview. Zij gaf de verslaggever de opdracht om steeds dezelfde vraag herhalen totdat ze het antwoord kregen dat binnen hun verhaal paste. Dat is niet interviewen — dat is scripted television.
De schade
De gevolgen waren enorm:
- Mijn onderneming leed zware reputatieschade.
- Mijn persoonlijke naam werd publiekelijk door het slijk gehaald.
- Ik heb jarenlang moeten uitleggen dat wat op televisie werd getoond niet klopte.
Maar helaas:
Kassa wist de kijker inclusief mijn klanten te overtuigen dat ik een oplichter was die een vals keurmerk gebruikte — met alle gevolgen van dien.